Het verhaal van Majid, Yasmin en Paymaneh

Iran is voor velen van ons hier in Kampen een land ver weg, wat regelmatig in het nieuws is. Maar voor Majid, Yasmin en Paymaneh is Iran hun vaderland. Hun familie woont er nog. Iedere dag voelen zij vanuit Kampen de spanning van wat er daar gebeurt. De ChristenUnie Kampen sprak met hen.

“Wij kunnen nu bijna niet meer bellen of appen met onze familie,” vertellen zij. Het internet in Iran is al wekenlang afgesloten. Soms lukt het de familie om naar hen te bellen voor twee of drie minuten. Maar zelfs dan kunnen ze nauwelijks iets zeggen over de echte situatie. Het regime kan namelijk meeluisteren. Wie in Iran iets verkeerds zegt, kan worden opgepakt. “Je praat dus alleen oppervlakkig: hoe gaat het? Goed. Oké. Prima. Maar je hoort nooit wat er écht speelt.”

Voor wie hier in vrijheid leeft, is dat moeilijk voor te stellen.

Een leven opgebouwd in Kampen

Majid woont inmiddels vijftien jaar in Kampen en werkt als lasser. Yasmin woont er dertien jaar en werkt als administrateur. Paymaneh woont al 28 jaar in Kampen; zij werkte als leerkracht en is nu tolk.

Alle drie zijn zij ooit naar Nederland gevlucht vanwege het gewelddadige regime in Iran. Ondanks de pijn van wat zij achterlieten, hebben zij in Kampen een nieuw leven opgebouwd.

“Wij voelen ons hier thuis en veilig,” zeggen ze. “We hebben hier nu ons leven en onze dromen. We zijn Nederland en de mensen in Kampen zo dankbaar dat we hier in alle vrijheid mogen wonen en werken. Dankbaar voor jullie gastvrijheid. We doen ook ons best om er te zijn voor de mensen om ons heen, hier in de buurt. Bijvoorbeeld door regelmatig te koken voor een alleenstaande buurman of op te passen op de kinderen van drukke Nederlandse ouders. Want juist in de Iraanse cultuur zie je naar elkaar om en ben je altijd welkom bij ons thuis.”

Dit gevoel van veiligheid is voor hen allesbehalve vanzelfsprekend. Het contrast met hun land van herkomst is enorm.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend

In Iran zijn de mensen niet vrij, er wordt veel geweld gebruikt tegen de eigen bevolking. Het is vaak niet te bevatten wat daar gebeurt. Een voorbeeld dat hen nog steeds aangrijpt: een moeder reed met haar kind in de auto per ongeluk een straat in die door de politie was afgesloten. Toen zij probeerde om te keren, werden moeder en kind doodgeschoten. “Dat soort dingen gebeuren daar,” vertellen zij. Dat is hier bijna niet voor te stellen. De mensen in Iran leven voortdurend in angst, of ze het wel goed doen, of iemand hen misschien verraadt of dat ze ineens worden opgepakt.

Mensen in Iran gaan daarom massaal de straat op, omdat ze verlangen naar vrijheid. Vrijheid om te spreken, om te geloven, om te kunnen leven zonder angst. Al vele Iraniërs hebben hun leven gegeven voor de vrijheid van hun land. “Laat dit niet voor niets zijn, ze hebben onze steun zo hard nodig”, zeggen Paymaneh, Yasmin en Majid.

Leven met zorgen op afstand

Hoewel Majid, Yasmin en Paymaneh nu veilig in Kampen wonen, blijft hun hart verbonden met Iran. Het nieuws volgen is voor hen een dagelijkse spanning.

Majid luistert tijdens zijn werk de hele dag naar het nieuws via de radio en ’s avonds via televisie en social media. Iedere keer als er slecht nieuws is, doet dit hen veel verdriet. Yasmin kan dit niet langer aan, het geeft haar té veel spanning. Zij krijgt in de avond een samenvatting van Majid.

Een paar dagen geleden sloeg er een raket in vlak bij het huis van Yasmins ouders. Majid zocht urenlang op internet naar informatie: was het huis van haar ouders geraakt? De onzekerheid was verschrikkelijk. Later kwam er bericht van Yasmins zus dat hun ouders veilig waren. “Wat een opluchting was dat,” zeggen ze.

Hoop en gebed

Wat kun je doen als je zo ver weg bent?

Majid, Yasmin en Paymaneh proberen op verschillende manieren hun stem te laten horen. Ze doen mee aan demonstraties van gevluchte Iraniërs, zoals in München en Amsterdam. Ze plaatsen oproepen op sociale media. Maar het belangrijkste dat ze doen, zeggen ze zelf, is bidden.

“Iedere avond voor we gaan slapen bidden we voor vrijheid in Iran.”

Toch worstelen ze soms ook met vragen. “Waar is God?” vraagt Paymaneh zich de laatste tijd regelmatig af. “Vertrouwen is soms zó moeilijk. Je wilt zo graag dat er nú een oplossing komt.” Hun grootste wens is dat de mensen in Iran hun vrijheid terugkrijgen.

Wat heeft Kampen nu met de oorlog in Iran te maken?

De verhalen uit Iran laten zien hoe kostbaar het is om in een land te leven waar je vrij kunt praten over wat je denkt of voelt, wat je gelooft of juist niet. Onze vrijheid hier in Kampen is ons kostbaarste bezit. Dit mogen we koesteren, ervan genieten en delen.

Wij betalen nu een iets hogere prijs bij de pomp, terwijl vele Iraniërs hun verlangen naar vrijheid betalen met hun leven, of het leven van hun kinderen. Zij vechten voor de veiligheid in de hele regio, inclusief Nederland. Zodat wij niet hoeven mee te maken, wat zij daar meemaken. Dat is iets waar ook wij hier in Kampen dankbaar voor mogen zijn.

Oproep

De ChristenUnie wil de Iraanse Kampenaren een hart onder de riem steken: hou moed en hoop! Jullie staan er niet alleen voor. Veel mensen leven met jullie mee of bidden voor jullie.

Tot slot is de oproep van Majid, Yasmin en Paymaneh aan ons hier in Kampen: blijf bij ons betrokken en bedenk iedere dag hoe bijzonder deze vrijheid hier is.

Gebruik jouw vrijheid om er te zijn voor de mensen om je heen. Leef mee, hou samen de moed erin als het leven veel van je vraagt. En bovenal: hou hoop! Want hoop doet leven.

Willemieke Kingma